John Willett onderzoekt de culturele bloei van Duitsland tijdens de Weimarrepubliek, met bijzondere aandacht voor de periode van 1918 tot 1933. Kunst, architectuur, theater, muziek, literatuur en politiek worden in hun onderlinge samenhang behandeld. Het boek laat zien hoe de revolutionaire en maatschappelijke veranderingen na de Eerste Wereldoorlog een uitzonderlijk experimenteel cultureel klimaat voortbrachten, waarin stromingen als het Bauhaus, dada en de Neue Sachlichkeit ontstonden en zich ontwikkelden. Tegelijkertijd volgt Willett de groeiende politieke polarisatie en de manier waarop de nationaalsocialistische machtsovername in 1933 deze culturele wereld abrupt beëindigde. Het resultaat is een breed cultuurhistorisch portret van een van de meest dynamische perioden uit de Europese kunst- en cultuurgeschiedenis. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)