De monografie behandelt de ontwikkeling van Gilbert Swimberghes kunstenaarschap en volgt de belangrijke verschuivingen binnen zijn oeuvre. De bijdragen van Dirk De Vos, Jaak Fontier en Dan Holsbeek plaatsen zijn schilderijen en beeldend werk in hun artistieke en historische context. Bijzondere aandacht gaat uit naar de evolutie van figuratieve en meer expressionistische uitgangspunten naar geometrische en abstracte beeldtaal. In de latere werken worden kleur, vlak, ritme en elementaire vormen steeds belangrijker. De publicatie documenteert daarmee een langdurige zoektocht naar reductie en verstilling. Ook de overgang naar de uitgesproken blauwe en monochrome werken komt aan bod. Vanaf de jaren 1990 ontwikkelde Swimberghe een uiterst geconcentreerde beeldtaal rond blauw, de driehoek en het monochrome. Door talrijke lagen verf ontstaan verschillende nuances en een sterke ruimtelijke werking, terwijl de driehoek als eenvoudige geometrische vorm een centrale plaats inneemt. Daarnaast wordt aandacht besteed aan zijn witte reliëfs uit 1969-1974, die aansluiten bij de internationale ontwikkeling van het minimalisme en de monochrome reliëfkunst. De omvangrijke illustratiecyclus maakt het mogelijk de opeenvolgende fases van het oeuvre rechtstreeks met elkaar te vergelijken en toont zowel schilderijen als ruimtelijk werk. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)