In Wit als sneeuw, zwart als inkt onderzoekt Vanessa Joosen de geschiedenis van de sprookjes van Jacob en Wilhelm Grimm in het Nederlandse taalgebied. Ze volgt hun ontwikkeling vanaf de eerste kennismaking van Vlaamse en Nederlandse lezers met de Kinder- und Hausmarchen tot de vele bewerkingen die de verhalen in de loop van de negentiende en twintigste eeuw ondergingen. Daarbij kijkt ze niet alleen naar de teksten zelf, maar ook naar vertalers, uitgevers, illustratoren, lezers en de maatschappelijke normen die bepaalden welke versie van een sprookje geschikt werd geacht voor kinderen. Bekende verhalen zoals Sneeuwwitje, Roodkapje, Doornroosje en Hans en Grietje blijken telkens opnieuw te zijn aangepast aan veranderende opvattingen over opvoeding, moraliteit en literatuur. Joosen laat bovendien zien dat de gebroeders Grimm zelf geen oorspronkelijke verhalen schreven, maar bestaand mondeling en schriftelijk materiaal verzamelden en bewerkten. Vanuit het concept van "written folklore" onderzoekt zij hoe volksverhalen door het opschrijven niet ophouden te veranderen: nieuwe vertalingen, illustraties en bewerkingen vervangen oudere versies en geven dezelfde verhalen telkens een andere betekenis. De vele concrete voorbeelden en besproken sprookjesprenten maken het boek bijzonder aantrekkelijk voor liefhebbers van folklore, literatuurgeschiedenis en jeugdliteratuur, maar ook voor iedereen die wil begrijpen waarom Grimm vandaag zo vanvanzelfsprekend met het Europese sprookjesrepertoire wordt verbonden. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)