Jozef de Beenhouwer volgt Luytens artistieke ontwikkeling vanaf zijn jeugd in Roermond en zijn opleiding in Antwerpen en Parijs tot zijn lange loopbaan in België. De monografie laat zien hoe de jonge schilder zich geleidelijk losmaakte van het academisme en een persoonlijke stijl ontwikkelde waarin vooral de zintuiglijke ervaring van natuur en landschap een belangrijke rol speelde. Zijn contacten met kunstenaars uit de Haagse School, onder wie Matthijs en Jacob Maris en Hendrik Willem Mesdag, vormen daarbij een belangrijk onderdeel van zijn artistieke ontwikkeling. Bijzonder interessant is de aandacht voor Luytens sociaal geëngageerde schilderkunst. Tijdens een verblijf van meer dan vijf maanden in de Borinage in 1886-1887 was hij rechtstreeks getuige van de grote arbeidersonlusten en stakingen in de Belgische mijnstreek. Deze ervaring inspireerde onder meer zijn monumentale schilderij De Werkstaking, waarin de sociale strijd en de confrontatie tussen arbeiders en overheid op indrukwekkende wijze worden verbeeld. Daarnaast behandelt het boek zijn landschappen, marines, landelijke taferelen, dierenvoorstellingen en portretten. Een belangrijk laat werk is Het Gulden Doek van Vlaanderen, waaraan Luyten van 1931 tot 1941 werkte: een monumentaal groepsportret waarin hij ongeveer honderdtwintig historische figuren uit de Vlaamse geschiedenis en beweging samenbracht. Het werk vormt een opmerkelijke synthese van zijn schilderkunst en zijn belangstelling voor de Vlaamse geschiedenis. De talrijke reproducties maken deze monografie bovendien bijzonder interessant voor wie Luytens oeuvre daadwerkelijk wil bestuderen: naast schilderijen komen ook biografische foto's en ander documentair materiaal aan bod. Het boek biedt daarmee zowel een levensverhaal als een overzicht van een veelzijdig oeuvre dat zich uitstrekt van impressionistisch aandoende landschappen en marines tot sociaal-realistische en historisch geladen composities. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)