In Ik was 20 in 1944 vertelt Raymond Van Pée vanuit persoonlijke herinnering over een van de donkerste periodes uit zijn leven. Zijn verhaal begint in Boechout, waar zijn engagement als scout hem in contact brengt met het verzet. De arrestatie in juli 1944 vormt het dramatische keerpunt waarna hij als jonge gevangene terechtkomt in Neuengamme en vervolgens in Blumenthal. Van Pée beschrijft de honger, uitputting, angst, dwangarbeid en voortdurende confrontatie met de dood, maar ook de kameraadschap en de menselijke veerkracht van de gevangenen. Hij overleeft uiteindelijk de dodenmars en keert na de bevrijding terug naar zijn familie. Het boek is meer dan een persoonlijk oorlogsrelaas: het vormt een aangrijpend getuigenis over het lot van Belgische gevangenen in het naziconcentratiekampsysteem. De combinatie van persoonlijke herinneringen, foto's, documenten en historische context maakt deze uitgave bijzonder waardevol voor wie de geschiedenis van de Belgische oorlogsslachtoffers en het verzet van dichtbij wil begrijpen. (AI-gegenereerde inhoudsbeschrijving)