De markt en de overheid zijn in toenemende mate complementair geworden. Dat is de reden waarom de welvaartsstaat niet is teruggetreden. Naast zijn oude rol, die zich hoofdzakelijk beperkt tot de stabilisatie van de koopkracht en het tot stand brengen van sociale rust als voorwaarden voor economische productie, moet de welvaartsstaat nu ook hoogopgeleide en innovatieve werknemers voortbrengen, de combinatie arbeid en gezin ondersteunen en mensen levenslang laten leren, zodat ze mee kunnen in de nieuwe economie. Tegelijkertijd zijn aan de onderkant van de arbeidsmarkt de spanningen tussen het sociale en het economische toegenomen. Ondanks de groeiende scholingsgraad, de toenemende tewerkstelling en hoge sociale overheidsuitgaven slaagt de welvaartsstaat er niet meer in om de armoede en de ongelijkheid bij de lager geschoolde bevolking terug te dringen. Hier kijkt de welvaartstaat aan tegen een structurele crisis: het blijkt onmogelijk om zonder bijkomende of meer progressieve overheidsuitgaven laagproductieve banen lonend te maken én gepaste uitkeringen te voorzien voor werkloze gezinnen. De staat van de welvaartsstaat is een boeiende analyse van de beginselen, de werking en de problemen van onze welvaartsstaat. De bevindingen, vragen en vele voorbeelden bieden stof tot nadenken en sociaal-politiek debat. Dit boek biedt een uitgebreide analyse van de structuur en werking van de welvaartsstaat en onderzoekt hoe sociale zekerheid, herverdeling en sociaal beleid evolueren in een context van economische globalisering, arbeidsmarktveranderingen en demografische ontwikkelingen. De publicatie bespreekt verschillende componenten van het sociale beschermingssysteem, waaronder inkomensondersteuning, armoedebestrijding, arbeidsmarktbeleid en sociale ongelijkheid, en plaatst deze binnen een historisch en beleidsmatig kader. Daarnaast wordt aandacht besteed aan de theoretische fundamenten van de welvaartsstaat en aan empirisch onderzoek naar de effectiviteit van sociale maatregelen, waarbij het werk van Herman Deleeck als belangrijk referentiepunt fungeert binnen de Belgische en Europese sociale wetenschappen.