De toediening van de laatste sacramenten, thuis sterven en er opgebaard worden in een rouwkapel, de dodenwake, het kisten door de dorpstimmerman, het perspectief van hemel, hel of vagevuur,... het lijkt wel alsof de Vlaamse traditionele begrafeniscultuur in de loop van de twintigste eeuw zelf een stille dood is gestorven. Wie kent nog de strijdpunten uit het verleden, zoals de hetze om de begraafplaatsen en de afwijzing van crematie? In de confrontatie tussen 'paapsen' en 'geuzen en ketters' kreeg de dood zelfs een strijdlustig karakter. In de hedendaagse pluriforme en multiculturele samenleving is de traditionele Vlaamse begrafeniscultuur grondig veranderd. Oude conventies, gebruiken en gewoonten die decennialang het Vlaamse verhaal van de dood bepaalden, vervagen. Maar afscheid en dood zijn universele thema's en blijven dus ook in de eenentwintigste eeuw de mens beroeren, zowel in de kunst als in de actualiteit. Deze bundel belicht vanuit verschillende invalshoeken diverse aspecten van de begrafeniscultuur in Vlaanderen.