Dit 3-delige werk is opgebouwd rond thematische secties waarin Piranesi's oeuvre wordt geanalyseerd als een dialoog tussen originele ruïnebeelden en verbeelde ruimten. De eerste delen richten zich op Piranesi's architecturale prenten van antieke ruïnes en zijn reconstructies van klassieke bouwwerken. De auteurs bespreken de specifieke grafische technieken die Piranesi toepast om diepte, licht en structuur te articuleren en de manier waarop deze middelen het visuele geheugen van de kijker vormen. Vervolgens worden de prenten uit de Carceri-reeks behandeld: fantasierijke gevangenisinterieurs gevuld met onmogelijke perspectieven, trappen en mechanische structuren. Deze werken worden geplaatst in de context van de achttiende-eeuwse ideeën over verbeelding, angst, macht en de menselijke verhouding tot architectuur. Het laatste deel reflecteert op de wijze waarop Piranesi's beeldtaal later invloed heeft gehad op architectuur, romantische esthetiek en moderne visuele cultuur. De combinatie van rijke beeldpresentatie met analytische teksten maakt het boek tot zowel een visueel als intellectueel onderzoek naar de verbeelding van werkelijkheid in de grafische kunst. Giovanni Battista Piranesi (1720-1778) was een Venetiaanse kunstenaar, prentmaker en architect bekend om zijn gravures van Romeinse ruïnes en fantasierijke architectonische verbeeldingen. Zijn series, zoals Vedute di Roma en Carceri d'Invenzione, hebben blijvende invloed uitgeoefend op de architectuur, kunst en het denken over ruimte en representatie.