Twee doden, twee zwaar gewonden, een kind licht gewond. Balans van een verkeersongeval. Dagelijks voer voor de kranten. Alleen ... die twee doden waren mijn ouders. Eén van de zwaargewonden was mijn zoon die toen negen jaar oud was. Afscheid nemen. En tegelijk de opdracht verder te leven. Met je kind vechten voor zijn leven. Hem uit het coma zien ontwaken. De lange weg van de revalidatie. Samen met hem aan zijn "nieuwe" zelf wennen. Loslaten wat vroeger evident was, gelukkig leren zijn met de kwaliteiten en talenten die hij nog heeft. Maar ... er zijn niet alleen de doden en gekwetsten. Er is ook het leven dat verdergaat. De opdracht je staande te houden in het verdriet en in de onmacht. Er is de kwaadheid op de verantwoordelijke voor het ongeval. Er is de opdracht ook je twee andere kinderen de nodige aandacht te geven. Dit is het verhaal van één gezin. Wij weten dat steeds meer families door deze problematiek getroffen worden. De stille epidemie geeft hen levenslang