In Kleine Romeinen : jonge kinderen in het antieke Rome onderzoeken Christian Laes en Johan Strubbe het leven van kinderen in de Oudheid, een periode waarin het jonge bestaan in het Romeinse rijk voortdurend balanceerde tussen overleving en verlies vanwege kindersterfte en maatschappelijke verwachtingen, en schetsen zij hoe jonge kinderen werden gevoed, opgevoed, onderwijs kregen en speelden, maar ook hoe zij soms al op jonge leeftijd werk of ceremoniële taken vervulden, terwijl de sociale positie van het kind in het gezin en in de bredere maatschappij werd bepaald door harde realiteiten en culturele opvattingen die significant verschilden van moderne ideeën over jeugd en opvoeding. Kleine Romeinen geeft een analyse van de levenssituatie van jonge kinderen in het antieke Rome aan de hand van archeologisch en tekstueel bewijs en onderzoekt hoe de hoge kindersterfte, die bijna de helft van de pasgeborenen vóór het vijfde levensjaar eiste, de positie van kinderen binnen familie- en gemeenschapsstructuren heeft beïnvloed, waarbij de auteurs beschrijven hoe voeding, opvoeding, spel, onderwijs, arbeid en ceremoniële betrokkenheid deel uitmaakten van het dagelijkse leven van kinderen en hoe hun ervaringen, verwachtingen en rollen werden gevormd door een samenleving waarin jeugd niet vanzelfsprekend werd erkend als een aparte fase van het menselijk leven, met andere normen dan voor adolescenten en volwassenen, en door dit thema te combineren met vragen over liefde, zorg en sociale normen levert het boek een fascinerend en ontroerend beeld van een jonge generatie in een wereld die tegelijk hard, veeleisend en cultureel complex was.