Politiek van de dood : begraven tijdens de Franse Revolutie, 1789-1800 onderzoekt de veranderende opvattingen en praktijken rond begraven in het Frankrijk van de late achttiende eeuw, een periode waarin sociale structuren, religieuze rituelen en staatsmacht ingrijpend werden hervormd. Het boek analyseert hoe het verdwijnen van de oude aristocratische rituelen en de opkomst van revolutionaire idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap leidde tot nieuwe debatten over de plaats van de doden in zowel stedelijke als landelijke gemeenschappen, en hoe begravingspraktijken werden beïnvloed door politieke, sociale en ideologische spanningen in een tijd van dramatische omwenteling. Politiek van de dood beschrijft in doorlopende tekst hoe begraven en de rituelen rond lijkbezorging tijdens de Franse Revolutie onderhevig waren aan politieke en sociale hervormingen, te beginnen met de transformatie van kerkelijke begraafplaatsen naar civiele ceremonieën en hoe revolutionaire wetgeving en publieke opinie de status van dood, graf en herdenking beïnvloedden; de auteur onderzoekt archiefbrieven, documenten van revolutionaire besturen en contemporaine pamfletten om te tonen hoe gewone burgers, stedelijke elites en politieke leiders worstelden met de betekenis van dood en ritueel tegen de achtergrond van een omwentelend tijdperk waarin oude tradities werden ontmanteld en nieuwe staatsvormen hun plaats innamen, en deze casussen worden geplaatst binnen het bredere narratief van de late achttiende-eeuwse Franse samenleving waarin de dood niet langer alleen een religieuze aangelegenheid was maar ook een politiek en cultureel instrument in de strijd om ideologie en sociale orde.