Pro Memorie: een Gouden Eeuw als erfenis onderzoekt hoe veel kunstwerken die wij nu als onvervreemdbaar erfgoed beschouwen in de 17e en 18e eeuw herhaaldelijk op veilingen werden aangeboden en van eigenaar wisselden voordat ze in musea terechtkwamen. De auteur legt bijzondere nadruk op de voorwerpen die in testamenten werden vermaakt om binnen families te blijven, en vraagt zich af welke objecten dat waren en welke betekenis daaraan werd gehecht. In het bijzonder wordt de rol van weduwen, dochters en kunstenaars en hun nazaten belicht in het behoud van cultureel erfgoed uit de Gouden Eeuw. Het boek biedt een compacte maar diepgravende reflectie op erfgoed, testamentaire tradities en de markt van kunstverzamelingen in de Gouden Eeuw. De tekst behandelt welke kunstvoorwerpen door tijdgenoten werden gewaardeerd en doorgegeven, en hoe die waardering later de basis vormde voor museale verzamelingen. Met aandacht voor de sociale en familiale context worden verhalen gepresenteerd over weduwen en dochters die actief betrokken waren bij het bewaren van kunstobjecten. De combinatie van historische voorbeelden en interpretaties maakt het werk tot een leerzame kennismaking met erfgoedvorming. Frans Grijzenhout is hoogleraar Kunstgeschiedenis van de Nieuwere Tijd aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is gespecialiseerd in de geschiedenis van de Gouden Eeuw, kunst en politiek, musea en erfgoed. Grijzenhout publiceerde meerdere werken over Nederlandse kunst en cultuur, waaronder De Gouden Eeuw in perspectief en Erfgoed, de geschiedenis van een begrip. Zijn onderzoek combineert academische diepgang met toegankelijkheid en benadrukt de historische linken tussen kunstproductie, collectievorming en maatschappelijke waarden.