Dit werk biedt een systematische studie van de iconografie van de Nederlandsche primitieven en richt zich op de betekenis, oorsprong en ontwikkeling van beeldmotieven binnen de laatmiddeleeuwse schilderkunst van de Lage Landen. De auteur analyseert religieuze voorstellingen, symbolische elementen en narratieve structuren die kenmerkend zijn voor deze schildertraditie. Door aandacht te besteden aan theologische, liturgische en culturele achtergronden maakt het boek inzichtelijk hoe beeldtaal functioneerde als drager van geloof, moraal en devotie in een premoderne samenleving. De inhoud is thematisch opgebouwd rond kernmotieven uit de schilderkunst van de veertiende en vijftiende eeuw. Behandeld worden onder meer Mariavoorstellingen, Christusiconografie, heiligenlevens en allegorische symboliek. De auteur bespreekt afzonderlijke beeldcomponenten zoals attributen, gebaren, kleurgebruik en ruimtelijke ordening, en plaatst deze binnen hun religieuze en historische context. Vergelijkingen tussen verschillende kunstenaars en ateliers tonen zowel continuiteit als regionale variatie binnen de iconografische traditie. Het boek combineert nauwkeurige beeldanalyse met kunsthistorische en theologische interpretatie.